Joke meets Cuba

14 juli 
 16 juli 


dinsdag 15 juli 2008

Om 7h terug gaan zwemmen met Gwen. Er zit veel chloor in het water en 't prikt in de neus, maar dat is niet onze grootste ergernis. Het feit dat wij hier 's morgens om 7h komen baantjes trekken is blijkbaar als een lopend vuurtje rondgegaan.

't Loopt zo stilaan een beetje de spuigaten uit, vooral bij Gwen. We worden als vissen in een aquarium aangestaard door een 6-tal mannelijke personeelsleden op een rij. Ik trek gewoon m'n baantjes en heb de gewoonte per slag m'n hoofd onder water te houden, telkens ik met m'n hoofd bovenkom, kijk ik strak voor me uit en al de rest negeer ik gewoon. Gwen heeft de gewoonte om met haar hoofd boven water te blijven zwemmen – een stuk lastiger om ze te negeren.

Gisteren, toen ik ging duiken, was Greet ziekjes na t ontbijt terug naar bed gegaan, last van maag & darmen – ze vermoedt een voedselvergiftiging. Gwen had zich dan aan het zwembad geïnstalleerd met een boek, en werd zelfs door de redder van dienst dikwijls genoeg lastig gevallen om uit je 'hum' van te raken.
't Is dan ook begrijpelijk dat Gwen er zich helemaal begint in op te jagen dat je hier in alle vroegte om 7h 's morgens niet meer onopgemerkt kan komen zwemmen... dat terwijl alle andere gasten/zatlappen nog hun roes liggen uit te slapen.

Ze zeiden of riepen deze keer niks (dat zou er nog maar moeten aan mankeren hebben) maar het is gewoon zo oncomfortabel dat we er na 20 minuten mee kappen. Ik wou graag nog wat meer zwemmen, maar ging daar nu écht niet alleen achter blijven. Enfin, hun moment suprème moest nog komen toen we het zwembad uitkwamen, wel wat een ontgoocheling voor hen, haha - het duurde maar 3 seconden voor ons om van aan het zwembad onze dikke handdoek rond ons te werpen.
Vanwege dit constant 'gestaar, gekwijl en het mannelijk gegibber' is Faro Luna/Rancho Luna eigenlijk wel een tegenvaller. Dit hotel blijkt een magneet voor kwallen te zijn (gasten én sommige personeelsleden, niet allemaal). 'Gezellig toch zo'n all-inn' hotel. Dàt kan het ook wel zijn natuurlijk, we zijn gewoon geen 'all-inn-hotel' – mensen, en we hebben hier 6 nachten geboekt!

Anderzijds ben ik hier zéér graag. Dit vanwege m'n uren bij de mannen van de duikclub –die wél normaal en erg hartelijk zijn- heb ik het hier reuze naar m'n zin. Je wordt er gewoon voor enkele dagen 'in het clubje' opgenomen en er wordt vooral over duiken gepraat, maar ze zijn ook wel geïnteresseerd in wie je gewoon bent. Ze zullen het wellicht ook wel efkes allemaal gezien hebben als je daar in je bikini je duikpak staat te passen, maar dat is het dan ook, en ik had niet het gevoel 'aangestaard' te worden. Ze doen gewoon gewoon.

Ikke dus weer om 8h30 naar de duikclub vlakbij. Met de duikinstructeurs Ernesto & Sharky (Michel) per bootje naar de duikclublocatie aan het andere strand, waar Fidel al aanwezig is. Fidel duikt niet mee tijdens de eerste duik, hij moet iemand duikles geven.

DUIK 1
Terug een redelijke groep: Miguel (de spaanse Belg), 2 Britse meisjes, een Spanjaard, Noel (een Ier), ikzelf en Ernesto, de instructeur.
We duiken naar de locatie "La Patana" – een wrak van een oude containerboot die zand & cement vervoerde. Een fantastische zichtbaarheid van 25 meter! We duiken met een maximale diepte van 18m.
Miguel vertelde dat er hier in de winter meer vissen zijn, 't is nu 'low season'. Het blijft voor mij desalnietemin boeiend. Veel papegaaivissen, damsels, en die mooie blauw-paarse barbervisjes die in scholen zwemmen.

't Was superlastig om m'n oren te clearen, ik bleef maar op 6 meter hangen, één meter stijgen, iets beter, maar toch niet om naar beneden kunnen. Gelukkig is de zichtbaarheid zo goed en kan ik de rest meevolgen van een beetje hoger.
Misschien met ik 's morgens toch maar niet meer gaan zwemmen, de chloor maakt m'n neus wel erg gevoelig & ook een beetje snotterig en de kwallen aan de zijlijn zal ik ook niet missen.
Ik ben dan maar tot op 2 meter gestegen en plop, m'n oren gingen open en ik kon naar beneden. Aha, ik moet dus niet 1 stijgen, maar 4 meter stijgen.

Tussen de 2 duiken door doet Fidel teken om in het water te springen met onze duikbril op – We zien een batfish/vleermuisvis. Ik zoek het later op internet op maar het kan geen vleermuisvis geweest zijn, iets moet in de vertaling fout gelopen zijn.
Verder zie je rond de pier waar de boot ligt ook dagelijks duizenden anjovissen. Miguel, de Belg, is gehuwd met een Cubaanse, hij komt hier jaarlijks 2 keer, de familie van z'n vrouw woont in de buurt. Hij vertelt dat 2 tot 3 jaar terug geen Cubanen mochten/konden logeren in ons hotel – deze Cubanen in ons hotel werken op één of andere manier allemaal voor de overheid en kregen hun reisje 'kado' van de werkgever. Tja, dit bevestigd wat we reeds vermoedden.

DUIK 2
Naar "Canal Chico" als locatie. De zichtbaarheid is iets minder, maar toch nog 14 meter. We duiken maximaal 12 meter diep. We zien weer die mooie blauw paarse Barberfishes, ook een trompetvis... (Miguel zegt dat die vis in het nederlands 'meivis' heet).
We duiken in en uit en onder koralen tunnels, doorgangen. Ik wist niet dat ik het zou durven. Wel jammer, de duiker voor me raakt telkens de bodem met z'n vinnen, het zicht werd een beetje troebel voor me. Maar we kunnen het elkaar niet kwalijk nemen, de meeste duikers zijn net zoals mezelf nog niet zo heel erg ervaren en iedereen concentreerd zich zo om de koralen niet te raken en te beschadigen (we slagen hier wonderwel in). Tja, dan raak je weleens de bodem met 'opwaaiend' zand als gevolg. Niet veel last meer om mn oren te clearen.

Terug langs het strand naar het hotel wandelen met de britse meisjes en Noël, 't was eigenlijk wel weer een toffe bende vandaag. Noël de Ier merkt - nadat ik vertel dat ik uit regio Brugge kom - op dat hij net voor hij naar Cuba kwam de film 'in Bruges' heeft gezien. Waarop ik zeg ja, veel Bruggelingen waren figurant! Hij waarschuwt me voor de Ierse humor in de film. Allez, ik ben nieuwsgierig – ik weet ook alweer wat te doen op een regenachtige avond in België.

We hebben intussen onze vaste plek, weg van het zwembad, hebben we onder een boom met zicht op zee, een rustig plekje met 3 ligstoelen geïnstalleerd.

Chillen, lezen, schrijven, babbeltje doen, mojitootjes... 't is hier al bij al rustig & best wel mooi, als ze ons maar met rust laten, hehe.



1234567891011121314151617181920