Joke meets Cuba

15 juli 
 17 juli 


woensdag 16 juli 2008

Vandaag komen Gwen en Greet mee tijdens de eerste duik om te snorkelen.

De eerste duik is op vraag van Miguel naar "El Bajo" – Het is z'n laatste duik alvorens hij terug naar België vertrekt.

We duiken 54 minuten tot maximaal 30 meter diep, langs een muur van koralen. Hoe dieper we duiken echter, hoe minder de zichtbaarheid. Op 10 meter diepte hadden we nog 30 meter zichtbaarheid, op 30 meter diepte misschien nog 10 meter zichtbaarheid. Tijdens het naar boven duiken langs de muur van koralen zag ik hoe de zon doorheen de verschillende koralen scheen, prachtig zicht!
Een trompetfish (meivis) gezien, prachtige koralen, een vleermuisvis (die een andere naam zou moeten hebben), papegaaivissen, een ballonvis...
Plots voel ik iemand aan m'n vinnen trekken, 't is Sharky met een masker op en een snorkel in z'n mond – ik lach, hij zwaait efkes en is weer weg. Hij bleef op de boot en ging eventjes mee snorkelen... ik kijk op mn diepte-meter, zitten we dan maar zo diep dat hij met z'n snorkel tot bij ons geraakt? 8-9 meter geeft m'n diepte meter aan!

Tijdens de tweede duik "Los Palos" duiken we 52 minuten, van het ene scheepswrak Camaronare naar het andere scheepswrak Patana dat in 2 gebroken is.
Maximale diepte 16 meter, zichtbaarheid 20 meter.

We zien terug die blauwpaarse barberfishes, trompetfish (meivis, hoewel ik vind dat ze eerder op een fluit lijkt), damsels, papegaaivissen, kleine paarse garnalen die ik over m'n hand laat lopen.
M'n duikbril bleef wel vollopen, Fidel merkt het en doet teken, ik wissel met Fidel de zijne, maar ook bij hem blijft hij vollopen. Fidel legt uit dat dat komt omdat het een nieuwe bril is. Hij zal hem deze middag "flamberen", er eens met een vlam overgaan, en ik mag heb rond 17h gaan ophalen.

Ikke dus om 17h m'n masker gaan oppikken. Ik krijg ook 2 grote mango's, mmm, we zullen ze vrijdag meenemen naar El Nicho! We doen een babbeltje.

Fidel vraagt of ik het duikcentrum vanbinnen wil zien? Tuurlijk. Hij toont me een gigantische kaart met alle duiklocaties in de buurt én de plaatsnamen staan er ook bij. (ik vond hem terug op het internet via een Hollandse reis-site – klik hier)

En verschillende foto's aan de muur, hehe, er zitten heel wat foto's bij van toen ze allemaal nog een stuk jonger waren. Fidel heeft 2 dochters, en hij vraagt wat ik gestudeerd heb en wat ik doe in België. Ik vertel dat ik eerst fotografie gestudeerd heb maar dat ik nu lesgeef aan kleine kinderen. Z'n jongste dochter is 6, ze zou dus kunnen in m'n klasje gezeten hebben.

"Fotografie?" zegt hij, en of ik interesse heb in onderwaterfotografie. Ik zeg dat opleiding digitale onderwaterfotografie me wel zou aanspreken, maar dat het materiaal duur is. Fidel zegt dat hij een onderwaterfototoestel heeft, maar in Cuba geen 400 ASA filmpjes meer vinden kan – ik ga ze hem opsturen, of vragen of ik ze kan opsturen & meegeven met Miguel. Ik heb immers een kado van 40 cuc gekregen toen ik mn duikmateriaal niet moest 'huren'. (Dat zijn hier bijna 3 maandweddes!!!)

Ik vraag Fidel of hij al eens de kans kreeg om buiten Cuba te kunnen duiken. Want hij hoort ons de 'toeristen' maar bezig hé in het engels "waar heb jij al gedoken?" - "Australië en Thailand, en jij?" – "Goh, Thailand en Egypte en Mexico..." en dan hebben wij amper 20 duikjes in ons logboekje staan. Ja, Fidel, met al z'n ervaring heeft al in het buitenland kunnen duiken, lang geleden toen hij in het leger zat, in Rusland – de duikomstandigheden waren slecht, zéér koud, slecht roestig duikmateriaal en zeer slechte zichtbaarheid.

Voila, ik sta ook weer met m'n 2 voeten op de grond – vergeet maar al dat toeriste-geneuzel van mij over het hotel en de gasten en het personeel..., 't zijn allemaal maar "akkefietjes" (iedere westvlaming weet meteen dat dat onze eigen woord voor "pietluttigheden" is).

Ik zeg dat alle systemen veranderen en dus ook dit systeem 'met de tijd' zal veranderen. Hoop doet leven?
Fidel legt uit dat een lerares bijvoorbeeld in Cuba 300 tot 400 peso nationale (14 a 16 cuc) verdiend. Ik maak zelf gauw het sommetje en concludeer: Dat is ongeveer 12 euro.
Hier kunnen ze met hun peso nationale nu nog redelijk wat kopen wat eten betreft en zo... er zijn hier andere prijzen voor de lokale bevolking en voor de toeristen. Maar zelfs wanneer het systeem morgen veranderd, kunnen ze de eerste jaren hier niet weg van dit eiland – reizen is géén optie als je maar net kan rondkomen.
Ze kunnen nooit genoeg geld bijeen sparen om weg te gaan, zelfs als ze zouden mogen. Tenzij ze familie hebben in het buitenland of huwen met een buitenlandse.

Ik wandel langs de security aan de parking van het hotel met m'n 2 mango's in de handen. Ik zie ze schuin kijken naar mij en hoor ze in het spaans bezig over mn mango's. Ik vermoed dat zij vermoeden dat ik ze gestolen heb, want ze kijken me erg 'vuil' aan. Ze mogen denken wat ze willen, ik had van die 2 'haantjes' (die gisterenmorgen ook aan het zwembad zaten te staren) ook al geen hoge dunk.

Miguel, -neen niet de Spaanse Belg, maar een zéér knappe zwarte Cubaan die in het hotel werkt, één van de paar rustige vriendelijke personeelsleden in het hotel, die dagelijks tegen de hotelregels in ons elk een fles water brengt (ah ja, wat de regels zeggen dat ze enkel de drankjes beker per beker mogen geven)- heeft die zelfde avond een avondje vrij. Hij vraagt me mee uit. Ik had al een vermoeden dat hij een boon had voor mij. Hoewel hij er verleidelijk goed uit ziet, en niet tot de categorie van 'opdringerige cubanen' behoort, bedank ik vriendelijk voor het aanbod.

's Avonds eten de tres chica's blanca zoals steeds buiten, mooie zonsondergang en voor het eerst in Cuba muggenbeten.



1234567891011121314151617181920