Joke meets Cuba

16 juli 
 18 juli 


donderdag 17 juli 2008

Ik maak me klaar voor alweer m'n laatste duik hier @ Rancho Luna. Sharky heeft nog een mango voor mij, "mango" is trouwens de bijnaam die hij mij geeft.

De duik "La Corona", duurt 49 minuten, gaat 36 meter diep met zichtbaarheid tot 25 meter, eerst tussen koralen door, dan langs een 'koraal-kanaal-tunnel', naar boven – supermooie lichtinval. Vervolgens langs koralen naar een scheepswrak en er doorheen gedoken, nog steeds een beetje claustrofobisch, maar 'k heb hier al goed kunnen oefenen om er mij 'over te zetten'.
Vervolgens terug over koralen, er zijn hier zeer mooie paars-fluoriscerende vaasvormige sponzen. Ze lijken op fluoriscerende koralen. Vrij veel gekleurde kleine koraalvisjes gezien overal, papegaaivissen, een gesprikkelde murene en terug een school blauw paarse barberfishes... Een zeer mooie duik, misschien wel de mooiste hier in Cuba die ik deze week deed. We doen een safety stop terwijl we duiken. (Doen ze hier altijd als het mogelijk is)

Ik geniet nog van m'n laatste paar minuten duiken, als ik plots aan m'n tank omhoog getrokken word. 'Sharky! You pulled me up during my last dive, i could have enjoyed it a few minutes longer!' – 'Sorry Mango, hehehe'.

Na het duiken eten we de mango op, Sharky snijdt hem netjes in stukjes. Mmm het fruit hier is zoveel lekkerder en sappiger, geen enkele ananas bijvoorbeeld prikt hier op je tong, alles is zoet en zongerijpt aan de bomen en mmm lekker.

Ik neem afscheid van iedereen en wandel langs het strand terug naar het hotel. Ik kijk nog eventjes naar 't duikbootje die ondertussen alweer z'n anker uitgegooid heeft voor een nieuwe duik.

't Zijn echt aangename mensen. Blij dat ik ze ontmoet heb. Omdat we hier een 6-tal dagen zijn, kan je met een paar mensen toch iets meer contact hebben. Niet dat je mensen écht kan leren kennen op 6 dagen hé, maar toch, op alle andere plaatsen ben je nog net iets meer een vluchtige voorbijganger, een passenger, maar dat is ook fijn natuurlijk.

In de namiddag gaan we citytrippen in Cienfuegos.

Cienfuegos is voor een groot deel Unesco Werelderfgoed, je ziet er veel oude Franse koloniale gebouwen.

Aan de Plaza Marti zijn bijna alle gevels en gebouwen gerestaureerd, alles is neo-classicistisch en tijdens de ongekende bloei van de suikerrietbusiness gebouwd.

Zodra je een zijstraatje instapt echter zie je terug de minder onderhouden huizen, dan zit je terug in 'Cuba'.

Parque Marti is zeer netjes, tip top, - erg om te zeggen als je al de hele reis claimt dat alles hier moet gerestaureerd worden, maar het is bijna te netjes, té af, té steriel...

Het is bloedheet, er is weinig zuurstof in de lucht en het plein is zo goed als verlaten.

Cienfuegos ligt ten noordwesten van Trinidad. Deze stad aan de zuidkust telt ruim 150.000 inwoners. Naast een belangrijke haven heeft Cienfuegos ook een belangrijke suiker-, koffie- en tabaksexport. De belangrijkste bezienswaardigheden van deze 'parel van het zuiden' zijn gegroepeerd rond het Parque José Marti. (bron)

Aanvankelijk werd deze stad Ferdinanda de Jagua genoemd. De eerste Spaanse kolonisten nestelden zich hier in 1514 onder leiding van Bartolomé de las Casas, een priester die hier een boerenbedrijf begon. De las Casas stond gekend als een indianenvriend. Hij revolteerde tegen hun systematische uitmoording en stelde het Spaanse Hof daarom voor om... zwarte slaven in te voeren. De moorden gingen door en toen er geen indianen meer waren, werden zwarten aangevoerd.

Wegens de herhaaldelijke piratenaanvallen stichtten de Spanjaarden geen stad. Deze linda ciudad del mar (mooie stad langs de zee) werd pas op 22 april 1819 als stad gesticht door Franse kolonisten, die afkomstig waren uit de wijnstad Bordeaux en het Amerikaanse Louisiana. De stad kreeg de naam van de toenmalige gouverneur José Cienfuegos. Nadien is men Cienfuegos ook 'La Perla del Sur', de parel van het zuiden, gaan noemen.
Zij werd door orkanen verwoest in 1825 en in 1888. Het historisch centrum werd uitgeroepen tot Nationaal Monument. Toen Trinidad het liet afweten als handelscentrum voor suiker, tabak en vruchten, nam Cienfuegos die rol snel over en de rijke bourgeoisie liet schitterende paleizen bouwen.
Duur tafelbestek en textiel werden ingevoerd uit Europa, terwijl de slaven zweetten bij de grootse bouwplannen. Nog tot de jaren vijftig kende deze stad als enige in het land een apartheid die de zwarten als tweederangsburgers onder de knoet hield. Het rondom gelegen gebied behoort tot het meest vruchtbare van Cuba.
Suikerriet is hier het belangrijkste landbouwproduct. Verder koffie en cacao en veeteelt. Cienfuegos (meer dan 120.000 inwoners) is één van de belangrijkste havens van het land en herbergt ook een zeevaartschool. De stad ligt bij de Sierra Guamuhaya. Cienfuegos is 256 km verwijderd van >La Habana en het internationaal vliegveld Jaime Gonzalez ontvangt kleine tot middelgrote vliegtuigen. Bahia de Jagua verwelkomt plezierjachten. De beste stranden zijn Rancho Luna en Inglés. Rancho Luna heeft de vorm van een halve maan. Beide stranden bieden dichtbevolkte koraalformaties. De omgeving telt 30 duikpunten. (bron)
We zoeken de koelte op en bezoeken Teatro Tomàs Marti – Gwen gaat natuurlijk helemaal los, dit is zo helemaal haar ding (ze is programmator in de Scharpoord, Knokke) en Greet & ik kunnen het ook alleen maar verbluffend mooi vinden. Het is écht een juweeltje, de tijd is hier blijven stilstaan – hopelijk wordt dit prachtige theater tijdig helemaal gerenoveerd, we zien wél dat de renovatiewerken reeds van start zijn gegaan aan de ingang.

Er zijn juist audities of examens aan de gang.
Alleen voor dit theater was Cienfuegos alvast de moeite waard.
Info uit de Globus reisgids: "Het theater is genoemd naar de Venezolaanse Tomas Terry, de 'croesus' van Cuba, die rijk werd in de suikerrietbusiness en geld gaf voor de bouw van dit neoclassicistische muzentempel met 900 zitplaatsen. Schitterend zijn de allegorische mozaïken boven de ingang en het bergulde plafond in de toeschouwerszaal. Met Verdi's opera werd het theater in 1895 ingewijd. Ook Caruso heeft hier ooit op het podium gestaan"
We wandelen verder, op zoek naar Engelse boeken voor Gwen, ze heeft de afgelopen middagen in de zon alle lectuur verslonden die we bij hadden... helaas pindakaas, de enige boeken die hier te vinden zijn, gaan over José Marti, Ché, Fidel... en nog enkele revolutionairen.
Ook aan de spaanstalige kant wordt de burcht in stand gehouden met lectuur over de revolutie/ revolutionairen. Allemaal goed en wel, maar ocharme de Cubanen hier – ze krijgen dit op school al ingelepeld, ze kunnen het wel vergeten om eens op een zonnige middag onder een boompje weg te zinken in een goed boek. In Havana is het anders, daar vind je in alle talen boeken voor de toeristen – Het wordt dus wachten tot we terug in de hoofdstad zijn.

We wandelen door, 't is zooo warm, het zweet parelt langs m'n gezicht, armen, benen, over m'n rug – heel mijn lijf. We drinken water en zweten het dadelijk weet uit. De lucht is ook erg drukkend.

We lopen ook Fidel tegen het lijf – wat een toeval, we zijn verbaasd elkaar te zien op een totaal andere locatie dan aan het strand, klaar om te duiken.
Ik had met Gwen & Greet al besproken dat we misschien aan Fidel onze Etesca internet kaartjes konden geven, ik had ze op dat moment niet bij, maar Gwen en Greet wel, dus geven we die. Mijn kaartje & de Havana Rum die we niet meer zullen opdrinken breng ik dan wel morgen naar de duikclub. Fidel zegt dat hij dan zijn vrije dag heeft, ik zal die dan aan sharky geven.

We gaan een hapje eten en ik dacht nog terwijl ik m'n frieten naar binnen prop, dit is nu misschien écht de laatste keer dat ik Fidel zag, en ik neem zo stomweg vluchtig afscheid alsof ik een maatje op straat in Brugge zie en hem binnen een paar weken wel weer zie. Hij gaf m'n arm nog wel héél eventjes een stevig kneepje, en ik kan daar dan niet gepast op reageren. - Ik ben dan ook zeer slecht in afscheid nemen, en dat is nu één van die dingen waar ik zo'n grondige hekel aan heb ook, als ik maar eventjes kan, zou ik het uitstellen – Ik dacht nog, misschien had hij beter nog eerst mee geweest om iets te gaan drinken, azo nog eventjes op 't gemak neerzitten en een babbeltje doen, maar dat is toch weer uitstellen.

We komen buiten en de hemel overtrekt, het begint hard te regenen – We keren een uurtje vroeger dan voorzien terug naar Faro Luna.



1234567891011121314151617181920