Joke meets Cuba

17 juli 
 19 juli 


vrijdag 18 juli 2008

Deze morgen rond 8hoo, de rest van de Rum en m'n etesca-internet kaart tot bij Sharky gebracht, toen ik bij het buitenwandelen langs de security liep, keken ze weer achterdochtig en mompelden ze iets over 'mango's' ze vroegen waarschijnlijk of ik er nog meer ging gaan pikken.

Pfff, misschien denken ze aan zichzelf iemand anders te kunnen kennen. Precies of ik zou we er mee bezig houden om mango's van Cubanen te stelen die anders ook al niks hebben... Een mango kost hier minder dan een halve euro, ik zou ze toch kunnen betaald hebben ook. Maar ik heb ze kado gekregen, ik hoef er mij toch niet voor te verantwoorden. Ik doe het dan ook niet, en laat ze maar denken.

Fidel vertelde 2 dagen terug dat ze die mango's nemen van het huis bij de buren, het is is een soort buitenverblijf en als de eigenaars er niet zijn, dan hebben ze een overeenkomst met de mannen van de duikclub dat deze een oogje in het zeil houden. De mango's mogen ze plukken – die hangen daar anders toch maar te rotten. Sharky wou nog een mango geven. 't Was natuurlijk erg verleidelijk om nog eens met een mango voorbij de security te passeren... Haha, maar we zaten daar nog met 2 reuze mango's – hoeveel mango's kan je eten zonder dat je darmen beginnen te protesteren. (dat doen ze nu zowieso al met het hotel-eten). Dus, ik bedank vriendelijk, en deze keer vergeet ik niet te omhelzen.

Vandaag zijn we naar El Nicho geweest, een natuurpark in de Sierra del Escambray. We doen het georganiseerd.
We waren met een groep van 9 turistas blancas; wij 3-tjes, een Deens koppel Gita & Nils, 2 Ierse meisjes Deirdre & Jennifer, en nog 2 Belgen Leen & Peter.

De weg ernaartoe slingerd tussen de bergen en bijna iedereen wordt een klein beetje misselijk, zoals overal hier veel putten en bulten in de weg – maar vooral putten, vééél putten.

Ik vraag hoever het nog is en hoelang nog want ik moet door al dat gehobbel, zéér dringend naar het toilet. 20 minuten! Ja, sorry, dat hou ik écht niet meer hé, ik zit al een half uur de billen tegen elkaar te knijpen. De bus stopt gewoon bij een huisje, de dame die ons begeleidt van het 'Cubanacan' vraagt of ik mag plassen. Ik gegeneerd, ik ga door de living en dan sta je al direct in de achtertuin, - naar een hokje 3 meter verder, waar een half toilet -het onderstel is afgebroken- boven een put in de grond geplaatst is, helemaal 'bruin' aan de randen en veel vliegen. Ik werp één blik in het toilet en besluit dat geen 2de keer te doen. De vrouw daar doet nog teken dat ik niet mag gaan zitten – geen probleem ik ben een meesteres in het "zweefplassen". Ik vraag nog uit pure gewoonte of ik het papiertje in het toilet mag gooien - dwaze toerist dat ik ben, tuurlijk mocht dat, precies of de 'leidingen' gingen verstoppen, er wàren geen leidingen.

De dame van het reisbureau excuseert zich voor 'de toiletomstandigheden'. Het ziet er daar inderdaad niet zo hygiënisch uit rond dat toilet, maar ik waai het weg, ik ben gewoon al lang opgelucht dat ik m'n plas kon lozen. De mensen hier in de bergen hebben geen stromend water of sanitair, ze halen hun water uit een nabijgelegen rivier.

De weg naar El Nicho is zeer mooi, maar toch is iedereen blij als we er zijn.

"El Nicho"
Het is hier wel toeristisch, maar de watervallen zijn dan ook écht mooi – de eerste "Poceta de los enamorados" is voor de verliefde koppels, we wandelen dus door (hehe – nee, 't was gewoon 'te druk' om er nog bij te kruipen.).
Vervolgens naar 'Los desparramaderos' een hele mooie, indrukwekkende waterval, en dan naar "Poceta cristal" – supergezellig waterval-plekje maar omdat we weer op een geregelde 'excursie' zitten 'mogen we maar 15 minuten zwemmen'.

We zijn hier eerst alleen, dus we plonzen er toch eventjes in en wel zeker 20 minuten later vertrekken we terug, haha, wat zijn wij toch rebellen.

Eventjes naar een vieuw point.
Een gids is hier blijkbaar verplicht. Ik zou eerlijk gezegd niet weten waarom het 'nodig' is. De wandelpaden zijn écht heel makkelijk, alles is makkelijk te vinden,... dit is peanuts in vergelijking met de wandeling naar "Salto de Calburni", in Topes de Collantes, waar je enkel hoeft te betalen en alle wandelingen in je eentje kan doen. Ook voor de extra uitleg hoef je het niet te doen. De gids was goed begonnen. We kregen een 10-tal minuten uitleg over de plaatselijk fauna & flora, en toen viel hij stil – Hij let er ook helemaal niet op of de groep nog samen is. Hij marcheert maar door van de ene waterval naar de andere, terwijl wij met een paar verkiezen om nu en dan eens zijsprongetjes te maken langs korte doodlopende zijpaadjes maar telkens met uitzicht op mooie stukjes natuur. Uiteindelijk liet hij ons dan ook gewoon achter bij de laatste waterval (misschien maar best ook) met de boodschap dat we om 13h terug in het restaurant moesten zijn.

Bij de laatste & grootste waterval, (waarvan ik de naam niet noteerde- aan de overkant van de weg slingerd er een pad naartoe) kunnen we ruimschoots een uur zwemmen.

Maar niet vooraleer ik de 2 mango's van Fidel aangesneden heb.

Vervolgens zwemmen, en genieten, 't is hier echt mooi.

Sommige Cubaanse kinderen zitten op stukken schors van palmbomen en glijden naast de watervallen op gladde klei grond naar beneden. Rond 13h krijgen we lunch, wel ok - en rond 14h00 keer je al terug.

El Nicho is echt mooi, een aanrader, maar misschien moet er toch een andere manier zijn om het te doen, zodat je er een gezellige volledige dag van kunt maken.

We babbelen en lachen samen met Leen & Peter én met Jennifer & Deirdre- een fantastische prettig gestoorde Ierse lerares- de hele hobbelweg terug naar het hotel.

Terug in ons hotel, gewoontegetrouw (doen we hier al elke dag) gaan we terug elk op een ligzetel onder 'onze' lipi lipi boom gaan liggen, zicht op zee & op de 'Punta los Colorados', waar ook een vuurtoren staat. Chillen, lezen, schrijven, genieten, niksen, dutje doen, mojitootje... zucht zucht lui lui - vakantie.

Onze laatste dag hier.
Rancho Luna/Faro Luna zit ook in mijn gevoel vol tegenstrijdigheden, moest ik nog eens naar Cuba komen, wel, dan zou ik hier nog wel eens willen terugkeren, maar alleen maar een paar dagen om te duiken én in een Casa Particulares verblijven in Cienfuegos zelf.
Fidel zei dat wanneer ik zou terugkomen, we zullen nachtduiken en ik enkel een goeie duikzaklamp moet meenemen. Stof om over na te denken.

Morgen vertrekken we naar 'Habana'.



1234567891011121314151617181920