Joke meets Cuba

18 juli 
 20 juli 


zaterdag 19 juli 2008

Vroeg wakker. Afscheid nemen van Miguel @ Faro Luna.

Met de taxi naar Cienfuegos & met een viazulbus naar 'La Habana'. Babbeltje met 2 ozzies op de bus.

We checken in in "El Commendador" exact hetzelfde hotel als "Valencia" – alleen duurder (maar zelfde locatie, alles hetzelfde (?)) er zijn wel een paar duurdere kamers en dat is dan "El commendador" maar we willen eindigen waar we de Cuba trip drie weken geleden begonnen zijn, in de triple room 'Allicante' – mét ons zalig balkonnetje waar we vanuit een schommelstoel weer heerlijk "mensje kijk" kunnen doen. We moeten hem deze keer wel iets duurder betalen. Ah, whatever, na 3 weken Cuba, kan dit er ook nog wel bij.

We eten een hapje in 'La Medina' - We kennen de buurt hé, 't is gelijk een beetje thuiskomen; hoewel, we zijn in Havana eigenlijk luie toeristen geweest. We zijn niet buiten Habana Vieja gewandeld, alleen met de taxi wanneer we naar oma Martha & van en naar de luchthavens reden.
We voelen gewoon niet de 'behoefte' en hebben niet het gevoel er iets mee te 'missen'. Het zal wel zo zijn maar ah wat...

Op de Plaza de Armas kopen Greet & Gwen een boek om hun leeshonger op de terugvlucht te kunnen stillen. Ik ben nog lang niet door de leesvoorraad heen, ik heb de eerste 2 weken vooral m'n duikcurcus zitten her-instuderen en ook veel geschreven. Ben nog maar pas begonnen in het boek van Kristien Hemmerechts "V" over haar reis op de tandem door Vietnam. (misschien m'n volgende reisbestemming?)

We kopen ook aan een oudere Cubaanse man handgemaakte fototoestelletjes, gemaakt uit blikjes. We zagen deze man ze drie weken geleden ook al verkopen, met evenveel animo en plezier verkocht hij ze nu ook aan ons.

We kopen ook tickets voor een voorstelling in het 'grote theater van Havana' aan de Parque Central. We gaan naar 'Dalila' en hebben geen flauw idee wat het zal worden.

Eventjes chillen; douche, dutje.
Sigaren gekocht (Cohiba & Montecristo's) in de winkel aan ons hotel.

Naar "Dalila"

Hmm hoe zal ik het beschrijven... het was gewoon slecht. We zaten trouwens niet in het grote theater, maar een "zijzaaltje" ergens op een tussenverdiep.

Voor de voorstelling konden we wel vanop een balkon, naar het parque centrale kijken.

Dalila, blijkbaar een donker jong meisje in witte aansluitende jurk met witte hakjes, enkele maten te groot, die ballades & covers zingt en om de 2 liedjes "vriendje(s) of vriendinnetje(s)" aankondigd die dan ook eventjes in een fantastische outfit hun ding komen doen. Hun gezongen Engels was erbarmelijk, maar dat neem je hen nog niet eens kwalijk.

Het eerste "vriendinnetje" dat uitgenodigd werd, kwam op in een gouden glitterjurk en Greet zei prompt; "Geweldig, dit alleen al was die 5 cuc entree al waard". En gelijk had ze, tot het meisje begon te zingen. We klemmen onze kaken op elkaar en bedwingen de lachspieren - Het publiek bestaat duidelijk uit familieleden & buren en vrienden, helemaal opgedirkt, en sommige rinkelend met juwelen, een waaier in de hand en apetrots op hun zoon of dochter, en zo hoort het ook te zijn.

Er waren dan ook nog –net zoals wij- enkele dwaze toeristas blanca die zeker ook niet wisten wat er vanavond speelde en een ticketje kochten om een voorstelling te zien "in het grote theater van Havana" hehe. Wie zijn wij om ermee te lachen, we zijn gewoon zelf belachelijk.

Pas op, de muziek was barslecht, écht, een soort Cubaanse '10 om te zien/ talentenjacht' én vals en naast de maat, etc. We konden wel weer geweldig 'mensje kijk' doen hé.

We hebben de zaal echter vroegtijdig verlaten met schele koppijn, nu nog steeds blij dat we er tijdens een daverend applaus van tussenuit geknepen zijn.
– Allez vooruit, dit hadden we dan ook weer gehad, t is 'stout' om te zeggen, maar 't was allemaal zo geweldig 'fout' - Hier zullen we nog jaren om lachen – hehe

We waren eigenlijk in de eerste plaats gekomen om iets in de grote theaterzaal te zien en nu hebben we de theaterzaal nog niet eens gezien.

Cuba is nu werkelijk op ieder gebied hét land bij uitstek van de tegenstellingen. We hebben hier de beste maar ook de slechtste muziek ooit gehoord. Écht, je houd het niet voor mogelijk!

Fantastische straatmuziekanten, vooral in Santiago de Cuba. Maar wat ze hier vanavond door onze trommelvliezen hebben gejaagd, om nog maar te zwijgen van de muziek die ze je willens nillens door de oren jagen op de Viazul-bussen, en ook in onze Casa particulares in Santiago de Cuba, ai ai ai. Allerlei spaanse covers en héééél veeel melige 'crap', en luid! De radio (en ook de televisie) staat hier altijd luid.

We voelen weer een hongertje en gaan uit puur gemakzucht en omdat het er lekker is, nogmaals eten in La Medina.

Bij onze terugkomst in Hostal Valencia zie ik Mira en haar familie zitten. Mira gaat ondertussen naar het 4de middelbaar, maar zat in de lagere school op de DV Monckhoveschool toen ik er ook lesgaf. Ze was (en is) de beste vriendin van m'n neef Jan z'n dochter Maura en zaten samen in de klas.

Toevallig en fijn weerzien (in Cuba(!) van zeer aangename mensen – 't was dan ook niks moeilijk om nog 'eventjes' 2 uren te blijven babbelen.



1234567891011121314151617181920