Joke meets Cuba

19 juli 
 21 juli 


zondag 20 juli 2008

Op souvenir jacht, dat ging erg vlot, we waren er op een half uur klaar mee! Een paar maraca's, autootjes, halssnoeren... klaar. Op de plaza de Armas zien we prachtige oldtimers, netjes op een rij.

Terwijl we onze bagage inpakken, horen we buiten terug straattheater, wij gaan kijken vanop ons balkon. Jawel hoor, we zullen onze reis in Havana echt eindigen zoals ze begonnen is. Het is een andere groep dan de vorige keer, maar daar zijn ze terug op stelten – zeer enthousiast!



We zien deze groep nogmaals aan de Plaza de Armas, terwijl we wandelen naar het Bacardi museum.

Valt het op? ik vond deze artiest de meest aanstekelijke… en zie die armen!



Het blijkt geen museum te zijn. Het was wel van de Bacardi familie, maar het zijn altijd al kantoren geweest. Het begint te regenen en we besluiten iets te drinken. De rustige & zeer vriendelijk barman vertelt dat hij eigenlijk professor was, wetenschapper (Fysica, astronomie & wiskunde). De knapste van z'n jaar, Fidel Castro ondertekende zelf z'n diploma. Begin de jaren 90 echter ging alles economisch fout. Hij verdiende nog 2 cuc (=2 dollar) per maand. "Nobody can live of 2 cuc for a whole month". Tuurlijk niet! Toen werd hij noodgedwongen barman. Hij shaked nu met veel enthousiasme cocktails voor de toeristen.

Ik weet het, ik schreef het al een paar keer neer, maar het blijft indruk maken, ik moet er telkens weer aan denken,... we hebben hier met een paar oudere mensen gepraat, Ze zeggen het bijna 'dromerig' - "voor de revolutie was ik parfumeur", "voor de revolutie was ik leraar Frans & Engels", enz. Hooggeschoolde mensen hier zijn barman, taxi-chauffeur, krantenverkoper... Er is daar helemaal niks mis mee, alleen moeten ze het doen uit noodzaak en het jammere is nu juist dat ze daarvoor datgene dat ze vol pàssie deden, waar ze hun hart & ziel in legden moesten opgeven. De meesten doen het met de glimlach, ze hebben geen keus – dàt is het nu nét wat zo wringt met mijn manier van zijn, dat je 'geen keuze hebt' – niet meer datgene kunnen doen wat je t liefste doet. Wat een luxe en een voorrecht is het voor ons om te kunnen kiezen, wat een luxe dat ik hier ben en me dat kan realiseren. In z'n hart blijft de krantenverkoper nog steeds een parfumeur, en de barman zal steeds een professor & wetenschapper blijven, dénk ik dan, hoop ik dan.

't Is overleven en het systeem heeft hier van vele mensen 'plantrekkers' gemaakt, soms zelfs listig. Toch er zijn hier veel rustige eerlijke en pure mensen, alleen trekken we met onze witte huidskleur zeer dikwijls 'de ambetanterikskes' aan, best wel vervelend. De gewone & rustige mensen komen minder snel op ons af, maar ik ben overtuigd dat deze nog steeds in de meerderheid zijn, ik moét daarvan overtuigd zijn ook al kan je niet helpen daar soms aan te twijfelen.

Telkens je je geript voelt, en denkt 'ze zijn hier allemaal bloedzuiger', dan kom je toch weer iemand tegen die zacht en puur en gewoon goed is.

Ondertussen is het hard beginnen regenen, het ziet er niet naar uit dat het gauw zal ophouden en het duurt inderdaad enkele uren. We rennen van afdak naar afdak onder de galerijen van de oude grote koloniale gebouwen en tussen regen en grote plassen door naar het theater, we willen nu echt wel de grote theaterzaal zien alvorens we straks Cuba verlaten.

We krijgen vr 2 cuc p.p. een rondleiding door iemand van de veiligheid. Hij heeft uitleg over het gebouw, er kunnen 1500 mensen in deze zaal, enz. We mogen overal rondkijken. We staan 'on stage' op de zeer oude planken vloer. De vloer is net zoals het hele gebouw aan een dringende renovatie toe, het regent op enkele plaatsen op het podium binnen. Een indrukwekkend, prachtig gebouw, maar het theater heeft overal een duffe klamme wakke geur.

In augustus zal men het theater een maand sluiten voor renovatie werken. Deze klus krijgen ze nooit op 1 maand geklaard volgens ons.

Wanneer we het gebouw willen verlaten, barst de regen terug in alle hevigheid los, een heuse wolkbreuk. De man roept ons terug naar binnen om te schuilen, we zijn blij terug in het theater te zijn.

We zitten in de zetels van het theater en na een tijdje komt de man die ons rondleidde bij ons zitten. Hij moet ongeveer onze leeftijd zijn, hij vraagt wat we van z'n land vinden en wij geven eerlijk antwoord, hoe we de natuur prachtig vonden, de muziek en aardige mensen ontmoet hebben, maar ook hoe sommige mannen erg 'pushy' kunnen zijn en dat alles hier een extra peso kost. Wij vragen of hij al lang in het theater werkt als security & gids.

Hij vertelt rustig, hij werkt hier al een paar jaar en dat hij die rondleidingen geeft om bij te verdienen en 'rond te kunnen komen'. Z'n vrouw zei gisteren "i really nééd schampoo to wash my hair!" Waarop hij dan zegt "okay okay, i try to guide some people around tomorrow". Het werkt op je gemoed al die verhalen, dat kan ook niet anders. Wanneer het stopt met regenen, bedanken we hem, geven een extra peso en Gwen had nog een stuk zeep. We geven het en zeggen 'its for your wife' – Hij lacht 'Grazias grazias, have a good day!!'

We wandelen tussen de buien door naar La Medina (jajajaaa wééral), we willen gewoon een laatste degelijke lekkere maaltijd alvorens op dat Iberia toestel te kruipen. Het regent nog steeds en het barst nog maar eens in alle hevigheid los terwijl we aan het eten zijn.

In de taxi naar de luchthaven, het is gestopt met regenen, maar de straten staan nog blank. De taxi rijdt traag door diepe plassen.

Door de luidsprekers horen we de muziek op een cassette, Guns n Roses en iets later 'What a feeling', en het laatste wat we horen is "Like a bridge over troubled water, i will lay me down" van Simon & Garfunkel.

Ah, het had nog mogen van die melige spaanse 'rommel' muziek zijn, ik word altijd een beetje week als ik een land verlaat, 't is weer dat afscheid nemen é –Voor mij is het eigenlijk nooit 'genoeg' geweest, 't mag altijd nog 'iets meer zijn', We hebben het westen van Cuba nog niet gedaan, ik had nog graag ook nog eens ergens anders gedoken... enzovoort. én er is thuis nooit iets of iemand dat niet nog een klein beetje langer kan wachten op mij.

Maar we hebben het toch weer gehad, het is hier goed geweest, blij dat ik er heb kunnen zijn en erg blij dat ik het heb kunnen doen met Greet & Gwen. Twee échte mooie madammen en zeer goeie "totaal anders dan ik-vriendinnen" die mij toch heel goed aanvoelen. We waren hier samen "tres chica blanca". Ik had deze reis met niemand anders willen maken.

Cuba is een boeiend eiland, het systeem, de natuur de mensen,... Het is een land dat je op enkele weken tijd niét kàn 'begrijpen', maar ik heb het geprobeerd. Om er van te kunnen genieten moet je alles hier gewoon trachten te aanvaarden, en dat is ons soms eens niet maar vele keren wél gelukt.

Het is niet zoals Australië, dat ik er zou willen wonen, maar ik ben Cuba wel genegen en hoop dat hoe het systeem in de toekomst ook zal veranderen, het de Cubanen goed zal varen. Het is een mooi en fier volk, ze hebben het eigenlijk wel al verdiend.

Op de luchthaven.
Inchecken gaat vlot, we kunnen geen rum kopen om in de handbagage mee te nemen, omdat deze niet door de security zal mogen in Madrid. Niet dan. We drinken nog iets en lezen nog wat en dan vliegen we gewoon naar huis. Naar huis, naar ons heerlijke chocoladelandje, maar waar we de mango's duur betalen terwijl ze niet half zo zoet & zacht zijn als hier - en thuis, waar we gewoon weer "drie meisjes" zullen zijn in plaats van "drie witte meisjes" ;-)

Che Adios Cuba !  xxx



1234567891011121314151617181920