Joke meets Cuba

4 juli 
 6 juli 


zaterdag 5 juli 2008

Ontbijt in onze Casa (3cuc). mmm heerlijk, ei met patatjes erdoorheen, broodjes, verse sinaasappelsap, verse mango, banaan. mmm yummy yummy.
De eigenaars van deze Casa zijn op hun eigen manier subliem! We zijn werkelijk in het Walhalla van kitch kitch kitch beland. Kleine 'postuurkes' & kaders van poezekes & hondjes & dolfijntjes,. de gekste pastelkleurcombinaties op de muren met daarop gouden kaders met foto's, overal verschillende kleuren bloemgordijntjes met frunje franjes, fantastische knalrode simili-lederen zetels,. de Zsa Zsa Rouge kan er in geen honderd jaar aan tippen! Als de decorontwerpers & de bedenkers bij woestijnvis hier zouden binnenwandelen,. hebben ze direct weer inspiratie voor een nieuwe serie!

We doen een babbeltje met 2 vrienden des huizes die Alberto zullen komen helpen om "een muurke te bouwen op het dak" (de cementzakken liggen al klaar achter de divan en van een 'aanvraag tot bouwvergunning' hebben ze hier zeker nog nooit gehoord ;-) hehe.

Één van die kerels brengt verse munt mee, en dus krijgen wij mmm lekkere muntthee.

We gaan naar Cuba-Tur op de hoek van Parque Céspedes, onze bus heen &n terug naar Baracoa regelen, de bus naar Trinidad regelen, een hotel in Cienfuegos boeken. en morgen willen we de Sierra Maestra in met een kleine tour. - De erg behulpzame én goed Engels sprekende dame regelt alles heel erg vlotjes.

We wandelen in de richting van de wijk 'El Tivoli' - zeer veel verval én armoede, de mensen hebben hier écht niet veel. Het valt ons terug heel erg op; alle mooie koloniale oude huizen & andere (soms houten) huizen zijn nog allemaal bewoond maar totaal 'uitgeleefd'.
Alleen de 'casa particulares' zijn er steeds nét iets beter uit. een likje verf, iets meer luxe. Uit een rij huizen kan je al van ver een 'casa particulares' herkennen. - Pas op, niet dat het luxe-villa's zijn, ver van, maar je merkt duidelijk dat deze mensen net iets meer verdienen via 'de toerist'. Je kan hen geen ongelijk geven natuurlijk.
Maar hoe armoedig de mensen hier ook leven. hun huizen zijn kraaknet, iedereen veegt voor z'n eigen stoep, en geen enkele Cubaan loopt met smerig vettig haar of een geurtje rond.
Weet je, het systeem hier voorziet alles - 'todos unidos', iedereen gelijk, 'de staat betaald'.

Maar het systeem & 'de staat' is gewoonweg arm - hun grootste bron van inkomsten zijn wij, 'el turistas' - vandaar dat ze zelfs lucht in zakjes aan ons zouden verpatsen.
Oude mensen lopen hier iedere dag kromgebogen door de straten te bedelen om een peso, een stuk zeep of een balpen of een bonbon voor de kinderen. Kijk, ik geloof nooit dat mensen op hun oude dag zo zouden bedelen als dat niet nodig zou zijn. Gwen zegt dat het in Guatemala nog erger was, de kinderen worden daar van school gehouden om te kunnen gaan bedelen - ik geloof dat, maar daarmee zijn ze hier nog niet geholpen. En hier is het ook erg.
De mensen "krijgen" hier wel een zeer goeie opleiding - en dat is ook voor enkelingen de enige manier om eens eventjes naar het buitenland te kunnen - als student.
Ik denk dat Cuba qua analfabetisme een even laag cijfer haalt als ieder doorsnee Westers land. Cuba heeft bv voor bepaalde specialisaties binnen de geneeskunde de best opgeleide dokters. maar ze kampen met een constant prangend tekort aan medicijnen. De dokters hier moeten echter ontzettend gepassioneerde mensen zijn - ze verdienen hier bijna niks, dus het moet echt wel 'een roeping' zijn.
De hoogst opgeleide mensen werken uiteindelijk vaak noodgedwongen als taxi chauffeur of barman.

Ook Santiago de Cuba telt (na Havana) ook veel bedelaars; zelfs lege petflessen & blikjes worden door hen uit de vuilbak gevist en krijgen nog een bestemming.
Het maakt je zoveel zelfbewuster. Alles wat je hier ziet, dat "wist je wel al", maar je staat er gewoon te weinig bij stil, tot het zich voor je eigen ogen afspeelt.
Je geeft een balpen aan een jonge knappe gast van 20 of zo en die is reuzeblij 'Grazias Grazias Senora!'- Maar je kan je er jezelf toch onmogelijk lekker bij voelen dat je iemand op die manier 'gelukkig' kan maken.


We wandelen na een tijdje gewoon terug richting centrum. 'El Tivoli' werkt op ons en het klimaat werkt ook op ons, én we hebben honger & dorst. We zonderen ons af in een hoekje achteraan op een binnenterras bij 'don Antonio' - Lekker én goedkoop restaurant, maar vooral een deugddoende 'time-out'!

We storten ons terug in het 'Cubaanse leven' met een volle maag, we voelen ons iets beter. We gaan naar 'El Museo de Carnaval' - (1cuc)

Bij het buitenkomen zien we hoe een Cubaanse dame spontaan een straatmuzikant benaderd en met hem begint te zingen. Hij met zijn 5 instrumenten (gitaar, een voettrom, mondharmonica, maraca én z'n stem)- Zij - zij, met haar paraplu onder de arm en haar boodschappen in de hand, maar wat een uitstraling én een stem. Ze vormen samen een uitzonderlijk mooi en ontroerend duet met muziek als raakpunt & gedeelde passie. 't Is Mooi & puur en ook héél gewoon plezant, Voorbijlopende Cubanen stoppen eventjes en klappen spontaan het ritme mee - meer hoeft dat weer niet te zijn é.

We stonden erbij en keken ernaar - Wij staan daar weer alledrie met een krop in de keel te luisteren - Ik ben ook een 'musti' soms. Voor een Cubaan misschien een doodgewoon tafereel, voor ons één van die momenten dat 'onze reis zal maken'. Wat zijn we toch 'toerist'.

't Leven zit toch boordevol kleine mooie momenten. Ze komen zomaar op je af en je moet ze alleen maar willen zien & absorberen & ervan genieten. Wat willen wij toch altijd moeilijk lopen doen! 't Zit ém in de details! Ook thuis, fantastisch (én belachelijk) dat ik dàt telkens op m'n 'verre' reizen moet ontdekken!!

Santiago de Cuba staat bekend om oa: z'n Carnavalscultuur & traditie, om z'n muziek- Santiago is "de wieg van de 'son' ", en sinds jaren zijn er hier ook Caraïbische feesten!
Het treft, wij zijn hier nét tijdens de Caraïbische feesten. Weeral geluk hebben! (Eventjes Plagiaat plegen en zingen "mooi, 't leven is mooi")
En dit is nu typisch Cuba voor mij, we zijn hier nog maar 5 dagen, maar dit land kruipt al helemaal onder mijn vel. - Tja, iedereen beleefd het beslist anders, maar voor mij is het inderdaad een land vol tegenstellingen, dat kan er makkelijk voor zorgen dat je letterlijk op enkele uren tijd van het ene gevoel in het andere kan vallen.

We wandelen weer verder, na een paar honderd meters gaan we binnen in "Casa de la Trova" (1 cuc) de oudste van Cuba - een plaats met traditionele live muziek. Heel goed, er zijn ook veel Cubanen die dansen. Alle grote, goeie Cubaanse muzikanten hebben hier ooit gespeeld. De Cubanen die 1 cuc niet kunnen betalen hangen gewoon door de tralies van de open ramen naar binnen en genieten zo evengoed mee. We bemachtigen een stoel en ik ga naar de bar mojito's bestellen.

Ondertussen moet de straatmuzikant die we zonet in duet zagen, ook door het raam aan het hangen zijn geweest, waar wij vlakbij zaten. Gwen & Greet begroeten hem - zo merkt iemand van de organisatie hem op ("ons kent ons" hier in Santiago), herkent hem en roept hem binnen om een stukje mee te spelen. Hij heeft binnen de minuut de hele zaal op z'n hand.
"Music Maestro".

Bij het buitenkomen worden er van op het balkon ballonnen naar beneden gegooid! Alle Cubanen groot en klein, gaan volledig uit hun dak en trachten de ballonnen te vangen! Écht! Grote stoere mannen lopen er net geen kinderen voor omver, hehe.
Ik vond het een geweldig tafereel. Super!

We wandelen verder naar 'Patio de Artex', goeie muziek, maar geen live muziek momenteel. Het is er best wel gezellig, er zijn nogal wat Cubanen en ik drink nog een mojito.
Er hangt onweer in de lucht, we begeven ons in de richting van onze Casa Particulares voor ons avondeten. Onder weg kunnen we langs de straat bij een eetkraampje voor een anderhalve peso nationale 3 hartige oliebollen kopen - dat is misschien maar O,07euro per oliebol - maar ze zijn vooral zeer lekker.

Dat was wel iets leuks aan Thailand, daar had je op iedere straathoek in de steden van die kraampjes.

Het begint zachtjes te regenen. Maar we horen muziek . en twijfelen tussen voor de storm naar de Casa of even de regen trotseren om de stoet van de Caraïbische feesten te zien. We kiezen voor de stoet, uiteraard.
Hoe erg, we zijn er zeker van dat de Cubanen hier al weken of misschien zelfs maanden naar uitzien, er zijn ook ontzettend veel groepen/kondo's uit alle Caraïbische landen te gast, netjes uitgedost in traditionele klederdracht, klaar om iedere 10 meter hun 'act' neer te poten. nét wanneer de stoet begint, begint het ook te regenen.
Het kan eerst de pret niet bederven; maar dan zetten de regenwolken hun sluizen open, de stoet wordt ontbonden - druipnat arriveren we in onze Casa.

We nemen een douche, én ook dàt is een avontuur - Er komen 3 mini straaltjes uit ofwel bloedheet, ofwel koud. De douchekop hangt ook samen met 'elektrische draadjes' - Hmm, lijkt ons eerlijk gezegd "hoogst onveilig" - we slaan de optie 'warme douche' liever over.

Het kraantje eronder met emmer en plastic potje is een betere optie. Je laat de emmer vollopen en kletst het water met het potje over je heen. Haha, wat zijn we 'creatief' - 'Échte bricoleurs die Westerlingen'.
Gwen en ik merken giebberend én vrolijk op 'its all part of the game' terwijl we in ons blootje elkaars' haar staan af te spoelen met potje & emmer.

Kijk, we lachen er eens goed mee, wij, "de chica blanca's", die de luxe kennen van gewoon de kraan open te draaien, waar en wanneer we maar willen, er zal steeds proper stromend water uitkomen! - maar we beseffen evengoed dat er op vele plaatsen in Cuba huizen zijn die nog niet voorzien zijn van stromend water - ook in de steden zoals Habana. Daar wordt het water voorzien via een voertuig met een gigantische grote watertank die al van ver en luid toeterend z'n komst aankondigt. En terwijl zo'n voertuig dan stilstaat om aan de ene kant water te voorzien, vullen mensen aan de andere kant van de tank hun emmertjes op met water die uit een lek uit die tank stroomt! Niets gaat verloren!

Niets gaat hier verloren in Cuba! Uit noodzaak, om iedere dag te overleven. We kunnen er nog van leren?? Goh - Cuba zou Cuba niet zijn natuurlijk. t is wéér tegenstrijdig hé. Ja en neen.
Ja, alles wordt hier gerecycleerd, de mensen kunnen hier inderdaad van niets nog iets maken. tot de oude jaren 50-oldtimers toe . Neem maar eens een taxi in Havana zonder A/C. 't is bloedheet, dus alle ramen open en. vergassen maar - ik denk dan zeer zelfZUCHTig 't is maar voor 3 weken, daar kan je niks aan overhouden, toch?".
Hier kennen ze nog geen 'roetfilters', ze zijn al blij als ze hun oude bakken (waar ze trouwens zeer trots op zijn, een auto hebben hier is een luxe-product bezitten) nog aan de praat krijgen.
En wij maar MOS-acties organiseren op school - 't maakt allemaal deel uit van het 'globaal milieu-plan', waar we kinderen leren hun afval sorteren, milieuBEWUSTer maken. Wel wel wel, kijk eens aan, de Cubaanse kinderen hébben geeneens overvolle lunchpakketjes vol extra papiertjes en rommel die ze moeten leren sorteren. Toch zeker niet als ze langs de straat bij 'el turista's' om een bonbon moeten bedelen.

Dus, wat moeten we anders dan concluderen dat wij, 'el blanca's' eigenlijk nog steeds bijna overal ter wereld de luxe-paardjes zijn, en het waarschijnlijk ook zullen blijven. Enerzijds wordt je hier écht dagelijks met je ogen open "geript" - anderzijds mag het ons aan niks tekortkomen.

Wij hebben hier ook airco hé - Wéér zien Gwen en ik er 'de fun' van in, We twijfelden eerst, is dat oude Sovjet model nu een oude radio ?? - nee nee, dat zou té idyllisch zijn natuurlijk, " 't is den airo" - en helemaal geen sovjet model, nee nee, 't is "made in Germany"! Wat dachten we wel niet! Het maakt een immens geluid, maar t werkt wel. De on/off knop is echter moeilijk te hanteren, dus trekken we gewoon het stopcontact uit.

roomservice - Gwen en ik genieten onder onze A/C van een kopje verse muntthee uit onze thermos. We do get treated like princesses, we even have 'room-service' - mmm, fresh mint-thee

Het was een zeer dubbele maar mooie dag, ik ben weeral 'gegroeid'.



1234567891011121314151617181920